Pantodýnamos theós Apóllonas. Dat was de eerste zin die ik in het Grieks wilde leren.
Andere goden en heiligen zijn echter net zo welkom bij mij: Shiva en Shakti, Isis en Sekhmet, Jezus en Moeder Maria, Allah en God—want die laatste twee zijn in mijn ogen simpelweg een verwoording van dezelfde Bron. Ja, met een andere profeet of een andere invalshoek, maar uiteindelijk zijn we allemaal geschapen vanuit die ene, universele oorsprong.
Ieder mens heeft zijn eigen unieke associaties met godheden en heiligen. Apollo resoneert zo sterk met mij vanwege mijn interesse en natuurlijke aanleg voor heling, energetisch werk, de schone kunsten, muziek en natuurlijk het licht en de zon an sich. Maar zelfs een god laat soms kanten zien die heel menselijk lijken—denk aan het uiten van rauwe woede of jaloezie. Zou je een godheid om die reden verachten? Of accepteer je die lagen, zoals je ook jezelf accepteert met al je eigen menselijke facetten en tekortkomingen?
Een ander afwijzen is immers niets minder dan een deel van jezelf afwijzen. Vaak getuigt die frictie van een eigenschap, kwaliteit of manier van zijn die diep vanbinnen ook in jou huist, maar die je simpelweg niet durft te laten zien. Wellicht door ervaringen uit het verleden die zoveel pijn hebben gedaan dat je die specifieke uiting—zoals het uiten van je emoties—hebt weggedrukt. Iets wat zich fysiek zo makkelijk kan vastzetten, bijvoorbeeld als pijn in je buik. Vervolgens voelt het als onrechtvaardig wanneer een ander wél moeiteloos die emoties de ruimte geeft.
Of denk aan iemand die in jouw ogen een krachtig zelfvertrouwen uitstraalt. Je kunt er gemakkelijk het etiket “arrogante kwal” op plakken en doorlopen. Maar op die manier zul je op den duur overal 'arrogante kwallen' tegenkomen. Je kunt overal wat van vinden—zeker van mensen die vol in hun eigen kracht staan—maar wat levert het je op? Kost het niet ongelooflijk veel energie om je steeds bezig te houden met wat je bij de ander meent te zien?
Het mooie van deze spiegel is wel: what goes around, comes around. Vroeg of laat nodigt de spiegel je uit om jezelf op een dieper niveau te leren kennen. Misschien eerst met een vlaag van schuld of schaamte, maar je komt er gegarandeerd sterker en wijzer uit zodra je die schaduwkanten durft te durven aankijken.
De steun van de goden en de Bron heb je daarin sowieso; zij kijken met onvoorwaardelijke liefde naar jou, juist mét al jouw menselijke kronkels. De universele wetten blijven voor iedereen gelijk, inclusief de consequenties die voortvloeien uit onze gedachten en handelingen. De godheden hebben het beste met je voor—juist op die uitdagende momenten waarop je je 'meer mens dan God' voelt. Want vergeet niet: die goddelijke vonk zit in ons allemaal.
-
Athene, Griekenland
18 oktober 2026
Reactie plaatsen
Reacties