Het eerste deel heb ik mentaal overleefd. Eenmaal op de plaats van bestemming geloof ik het wel, maar vanaf het vliegveld vind ik het vaak een beetje spannend. Je loopt door de deuren van de aankomsthal: dag dag, vliegtuig-bubbel.
Hordes mensen met hun energie, die stiekem hopen een specifieke persoon te zien. Het is een heerlijke manier om mensen te observeren, zo vanaf de zijlijn. Zo stond ik vorig jaar een beetje achteraf op mijn ouders te wachten, terwijl ik zag hoe de reünies om me heen tot stand kwamen. Als reiziger krijg je echter zelf ook het nodige mee.
Waar gaan ze straks naartoe? Staat iemand op mijn buurvrouw van het vliegtuig te wachten? Zo ja, wie is die persoon voor haar? De partner heeft een bos bloemen bij zich; de vader is dolblij om zijn volwassen dochter te zien, die voor hem op een nostalgische manier toch altijd zijn 'kleine meid' blijft. Vriendinnen met een knuffelbeertje, of een taxichauffeur die zijn telefoon omhoog houdt met jouw naam erop om je mee te nemen naar een luxe retreat—ver weg van de massatoeristen. Hoewel die populaire plekken natuurlijk niet voor niets massaal worden bezocht.
Niemand wacht op mij.
Of misschien toch wel, in een heel andere zin?
Zielen ontmoeten elkaar daar waar het is voorbestemd. Denk aan de twee oudere medereizigers met wie ik samen op Schiphol naar de gewijzigde gate liep. Als ik er niet was geweest om ze enigszins te begeleiden door voorop te lopen, was dat koppel wellicht op het nippertje aangekomen om te boarden. Nog steeds op tijd, maar wel met een stressgehalte dat voor niemand gezond is, laat staan voor mensen van die leeftijd.
Bij de bagageband op Athene Airport kwam ik ze weer tegen toen ik even naar links keek. Zelfs de kleinste handelingen lijken soms van tevoren afgesproken, zodat de goddelijke balans intact blijft.
Eenmaal met mijn koffer in de hand liep ik subtiel zoekend naar een toilet, voordat ik de weg naar Athene en vervolgens Rafina Port zou vervolgen. Het liedje dat ondertussen uit de speakers schalde, loodste mij door de mensenmassa heen—waaronder velen op leeftijd, vermoedelijk wachtend op hun reisleid(st)er. Het nummer kon niet toepasselijker zijn: Across 110th Street van Bobby Womack, een van de soundtracks van de film Jackie Brown. De precieze tel weet ik niet meer, maar ik kan gerust zeggen dat ik Jackie Brown helemaal grijs heb gekeken.
Het mooie is dat ik op 4 oktober deze blog begon te schrijven en nu pas, op 11 oktober (11-10), de titel van de soundtrack heb gevonden (hij stond nog op mijn lijstje). Nog mooier is dat ik dit jaar het getal 110 simpelweg te vaak heb gezien om het nog toeval te noemen. En het allermooiste? In het Sun Beach Hotel in Naxos kreeg ik kamer 110 toegewezen.
Het getal 11 komt ook al voortdurend terug als een soort equivalent. Op 9 oktober liep ik richting de catamaran Apollon met het plan om die dag niets anders te doen dan te zwemmen, te relaxen, te eten en een beetje te socializen (voor zover mijn systeem dat toestond). Voordat ik het dek op stapte, moest ik mijn handtekening zetten en zag in een flits de passagierslijst: 11 - Kirsten Deelen - The Netherlands. Net als met dat kamernummer had ik hier absoluut geen enkele invloed op. En als we nog iets verder terugspoelen: bedenk ik me ineens dat ik bij Flaskos Suites op Mykonos kamer 11 had. Is er iemand op deze aardbol die ook zo op getallen kan 'geilen' zonder een wiskundig genie te zijn? Of ben ik dan toch de gekke Kirsten in haar eigen bubbel?
Terug naar Jackie Brown (gespeeld door Pam Grier). Zij inspireerde mij, evenals de blonde stoot Melanie (gespeeld door Bridget Fonda), ieder op hun eigen manier. We lijken allemaal zo normaal als je ons op straat voorbij ziet lopen. God only knows how they live, feel and think. Ieder met een hoofd vol dromen en idealen. Succes in de vorm van een baan, een gezin, sportprestaties, of een mogelijke escape uit de dagelijkse sleur; voor iedereen ziet het er anders uit.
Voor mij schuilt succes momenteel in het ervaren van absolute vrijheid. De vrijheid om me te kunnen verplaatsen op eigen benen, om een vliegticket en een hotel te boeken, om mijn blik te kunnen verbreden—hetzij op de bestemming zelf, ofwel nog lopend door de terminal.
Altijd onderweg, altijd vooruit.
-
Athene, Griekenland
18 oktober 2026
Reactie plaatsen
Reacties