Een blog vanaf Schiphol - De uitnodiging van Apollo

Een blog vanaf Schiphol – De uitnodiging van Apollo

Het is 4 oktober, 03.34 uur wanneer ik begin met typen. Voor velen staat deze dag in het teken van hun liefdevolle huisdier. Wat mij betreft hoef je niet eens een huisdier te hebben om Dierendag te vieren, en hoef je ook zeker niet alleen op Dierendag de liefdevolle aanwezigheid van dieren te eren. Ik had al een voorproefje nadat ik de deur achter me dichttrok, de Noordendijk afliep en de welbekende route naar het treinstation vervolgde. Er ontstond een mooie ontmoeting tussen mij en een zwart-witte kat nadat we elkaar tegemoet liepen. Ik stond stil en boog licht voorover als uitnodiging voor een aai. Wat er vervolgens gebeurt, laat ik aan de kat over. Soms zijn ze toch wat te schichtig en lopen ze op een hoger tempo onder een auto of naar de overkant van de straat. Deze vertrouwde de boel wel; hij duwde zijn kopje onder mijn hand en ging er vervolgens rustig bij liggen. Als ik ervoor had gekozen hier meer tijd aan te besteden, had ik een praatje gemaakt en gevraagd hoe zijn dag was geweest. Mijn focus was echter gericht op de trein naar Schiphol, waarbij ik in dit geval het geduld had om op diens aankomst te wachten. Eenmaal op de luchthaven zijn gelukkig alle verkooppunten met koffie en lekkernijen al open—de verleiding blijft groot om op die manier de tijd te doden.

Inmiddels is het 03.43 uur. Klopt: precies andersom dan aan het begin van deze blog. Wellicht was het je niet opgevallen, of denk je: ja, dus? Getallenreeksen en -combinaties kunnen voor velen niets meer of minder zijn dan numerieke gegevens; mij vertellen ze veel meer dan dat.

Daar is 'ie weer: 03.45 uur. Ik moet oppassen dat het geen dwangmatig iets wordt en blijft zoals het ooit bedoeld is: universele taal. Geen Engels, Frans of Spaans, maar spirituele codetaal. De precieze boodschappen weet ik helaas niet altijd, wel zie ik bepaalde combinaties later terugkomen in een hele specifieke context. Van 16.40 uur op de klok, naar € 16,40 op de kassabon, tot 16.40 uur op mijn vliegticket. Niet in dit specifieke geval, maar het is een voorbeeld waarmee ik het principe hopelijk duidelijk maak. De getallen leiden je ergens naartoe: follow the signs.

Bij de lezer met een wiskundige en/of filosofische achtergrond gaat er nu vast een ander belletje ringen: de stelling van Pythagoras, met zijn wiskundige regel voor rechthoekige driehoeken en het verband tussen de lengtes van de zijden. Nu kun je vast ook raden wat mijn reisbestemming is: Griekenland.

Helaas niet het eiland Samos—de geboorteplaats van de filosoof Pythagoras—als we verder inzoomen op het land aan de Egeïsche Zee. Ook wat betreft reizen schuilt er een verleiding: je begint met oriënteren op één bestemming binnen een land en eindigt vervolgens met tien locaties op je lijstje.

Mijn lijst begon heel selectief: Delphi en Delos. De eerste is de plek waar het orakel van Apollo, de priesteres Pythia, gewerkt zou hebben. De tweede is de geboorteplaats van de god en diens tweelingzus, de godin Artemis. De connectie tussen mij en Apollo was er altijd al, maar ik merkte hem pas vorig jaar op (04.04 uur wanneer ik dit typ). Mijn lieve oma uit Nieuw-Lekkerland (overleden op 14 november 2017) was jarenlang lid van de muziekvereniging Apollo, waar ze met veel plezier de althoorn bespeelde. De thema’s rondom deze Griekse god zijn dan ook muziek, dichtkunst en de schone kunsten, geneeskunde en heling, het licht en de zon, waarzeggerij en profetie, boogschieten, orde, waarheid, wet, en het beschermen van kuddes tegen wolven.

Hoe meer ik mezelf leer kennen, hoe meer ik de verbanden zie en de connectie herken. Tijdens een sombere periode in november en december—bestaande uit veel schaduwwerk—kwam hij in mijn gedachten en sindsdien letterlijk in mijn vizier via YouTube-video’s. Mijn interesse in de Griekse mythologie werd echter al van kinds af aan gevoed, op een hele subtiele manier: via het computerspel Master of Olympus. Het spel bestond uit diverse levels met bijbehorende steden en verhaallijnen. Bij elke lijn hoorden godheden en mythische figuren die mij hielpen of die ik juist moest overwinnen. Het spel had ik niet bewust gekozen; het zat gratis bij de computer die mijn vader destijds (ergens in het jaar 2000) had gekocht. Hoewel het geen obsessie was, merkte ik toch steeds een subtiel enthousiasme en herkenning wanneer er iets over de Griekse mythologie voorbijkwam, bijvoorbeeld op de middelbare school.

Van Griekenland zelf heb ik tot nu toe nog weinig gezien. Op 9-jarige leeftijd was ik op vakantie op Zakynthos met mijn vader en zus. Die vakantie was een mooie combinatie van zon, zwemmen en historisch-culturele uitjes, waaronder het Schildpaddeneiland en Navagio Beach, waar destijds het beroemde scheepswrak van de Panagiotis lag. Hoe het er nu bij staat weet ik niet precies, behalve dat het strand inmiddels gesloten is wegens groot gevaar voor aardverschuivingen en vallende rotsblokken.

Toen was ik negen, momenteel vierendertig. Het is 04.40 uur. 444 — Ik word beschermd en zowat gedragen door engelen, dat voel ik wel degelijk. De verdiepende hernieuwde kennismaking met Griekse godheden én filosofen was na ongeveer een jaar, van juli 2025 tot juli van dit jaar, op een punt gekomen waarop Griekenland voelde als een gemis—alsof het mijn thuis was. Wat begon met een subtiele nieuwsgierigheid (04.44 uur), eindigde in een hunkering naar een hereniging tussen mij en een zeer waarschijnlijk vorig leven op een Grieks eiland. Of wellicht het vasteland, al denk ik dat laatste eigenlijk niet. Gevoelsmatig ben ik er nog niet helemaal uit, maar dat zal ik de komende anderhalve week vast ontdekken. Mijn conclusie lees je in een latere blog. Wellicht niet de volgende, maar de volgende, volgende, volgende...

-

Schiphol Airport
4 oktober 2026