Het is weer zover: terug op Nederlandse bodem. Mijn reactie op de laatste dag in Boston was hetzelfde als vorig jaar oktober in Los Angeles: ik wil nog niet naar huis. Dankbaar als ik ben voor de welvaart, de voorzieningen en de structuur in het land waar ik officieel woon, heerst er toch ook een ander gevoel als onderstroom—een soort sleur. Wellicht herken je die sleur wel en heb je er jouw eigen manieren voor gevonden om ermee om te gaan. Denk aan reizen: een manier om te ontsnappen uit de bekende bubbel. Je doet nieuwe indrukken op en verbreedt je horizon door de plekken en mensen die je tegenkomt.
Maar daadwerkelijk wonen in een ander land roept een heel andere vraag op: verander je daarmee ook jouw 'gevoel van zijn'? Komt diezelfde sleur weer terug als je bijvoorbeeld drie maanden of langer in Spanje of Amerika woont, of in een ander land waar jij je naartoe getrokken voelt? Uiteindelijk weet je het pas als je het probeert. Dat is de conclusie die als een innerlijke stem een vuurtje in mij aanwakkert—of beter gezegd: vergroot.
Mijn 'territoriale uitbreiding' is iets wat ik al langere tijd diep van binnen onderzoek. Zie ik mezelf wonen op mijn vakantiebestemming? Hoe voel ik me als ik door de straten van Chiang Mai, Long Beach of Málaga loop? Eerlijk gezegd voel ik me overal wel een beetje thuis. Ik identificeer me inmiddels meer met een nomade dan met een inwoner met een vast huisje, boompje, beestje. Wellicht wordt het dus een tweede of derde ronde naar een bekende plek, of juist een geheel nieuwe bestemming waar ik nooit eerder aan had gedacht.
Iets wat mij hierin veel wijsheid en herkenning geeft, is astrocartografie. Voor wie niet bekend is met deze techniek: je kunt er meer over lezen in dit artikel van Roux Magazine.
Zo nu en dan leg ik mijn eigen geboortehoroscoop op de wereldkaart om te zien welke planeetlijnen over welke gebieden lopen. Zowel van theorie naar praktijk als andersom klopt het opvallend vaak. Soms voelde ik op Mallorca bijvoorbeeld dat sociaal contact wat stroef liep. Achteraf zag ik dat mijn Saturnus-DC-lijn er vlak langs liep—iets wat ik me vóór de reis wel had gerealiseerd, maar wat ergens op de achtergrond was geschoven. In Los Angeles zag ik eveneens hoe astrocartografie in de praktijk werkt: met mijn Maansknoop MC-lijn daar, voelde ik de ruimte om mijn creatieve impulsen veel vaker te uiten dan in ons koude kikkerlandje, én was de kans op steun en samenwerkingen groter. Beide punten heb ik daadwerkelijk ervaren. Zo deed ik op maandag 6 oktober mee aan een Open Mic in het Hang On to the Dream Theatre in Hollywood, waar ik twee gedichten voordroeg.
De directe omgeving speelt uiteraard een significante rol. In een stad als Los Angeles—en zeker wanneer je inzoomt op Hollywood—word je van nature uitgenodigd om op te vallen en jezelf te laten zien. In zo'n stad is dat niet vreemd; heel veel mensen zijn daar dagelijks mee bezig als acteur, producer of regisseur. Kunstzinnige en creatieve ambities worden in Nederland daarentegen minder snel als een 'volwaardige' (potentiële) loopbaan gezien, zo is mijn indruk. Daardoor kan de benodigde steun soms uitblijven, wat het gevoel kan geven dat je alleen staat in jouw visie en missie.
Op welk vlak in jouw leven ervaar jij op dit moment een bepaald gebrek, en op welke plek in de wereld zou je dat kunnen omzetten naar vervulling of zelfs overvloed? Wat je in je leven ervaart is veelal een reflectie van wat je van binnen voelt en gelooft. De geografische omgeving is wat dat betreft een krachtige spiegel. Wellicht vind je door middel van astrocartografie een spiegel die meer resoneert met jouw diepste wezen. Je zult merken dat relaties ineens vloeiender lopen of dat werkkansen uit het niets op je pad komen. Niet door nóg meer innerlijk werk of eindeloze zelfreflectie, maar door een hele concrete stap: het veranderen van je fysieke omgeving.
-
Dordrecht, The Netherlands
19 september 2026
Reactie plaatsen
Reacties