Het voelt alsof ik een nieuw leven heb gebaard, iets waar ik jaren mee bezig ben geweest. Reizen is altijd al een integraal onderdeel van mijn leven geweest. Om de een of andere reden kwam ik al reizend meer tot leven dan wanneer ik in mijn oude, vertrouwde omgeving was: een klein dorp genaamd Nieuw-Lekkerland.
De eerste helft van mijn leven, tot en met mijn twaalfde jaar, groeide ik op in een regio omringd door water, molens en weilanden. Qua menselijke populatie was het over het algemeen net zo eentonig. Niet dat er iets mis is met eentonig; soms kan dat juist een gevoel van sereniteit geven, net als de natuurlijke omgeving waarin ik ben grootgebracht. Als je echter het gevoel hebt dat je afwijkt van het gros, kan er met de jaren in jezelf de overtuiging ontstaan dat er iets mis met je is. Gepaard met hoogsensitiviteit—waardoor je op je tenen loopt om heftige reacties te vermijden, ongeacht wat je wel of niet zegt en doet—bouw je een onzichtbare kooi om je heen.
Dit is een terugblik op mijn jeugd met de kennis van nu. Niet extreem ernstig; er zijn meer kinderen van acht jaar (en jonger en ouder) met gescheiden ouders of die een grootouder niet hebben gekend. Ik ben nooit extreem gepest, maar er waren zeker momenten waarop de scheidingslijn tussen plagen en pesten voor mij flinterdun was. Huiselijk geweld lijkt me een van de vreselijkste dingen die iemand kan meemaken. Gelukkig is mij direct nooit wat aangedaan en deed mijn moeder haar best om mij af te schermen van het leed dat zij zelf doormaakte met een agressieve vriend toen ik een jaar of negen was. Ook hier geldt weer: alles is in gradaties. Je kunt situaties vergelijken—de ene is wellicht erger dan de andere—maar de impact is er altijd.
Anderzijds heb ik het op een specifiek vlak erg goed gehad. Het feit dat mijn lieve oma mij vanaf mijn achtste jaar meenam op vakantie in Nederland, is momenteel mijn grootste dankbaarheid. Denk aan een hotel in Gelderland, Noord-Brabant of Zeeland: een verfrissende omgeving waar ik nieuwe indrukken op kon doen en waar ik me bovenal enthousiast en tegelijkertijd ontspannen voelde. Overigens wakkerden ook andere reizen en uitstapjes veel plezier en nieuwsgierigheid in mij aan. Dat besef van dankbaarheid landde bij mij op vrijdagochtend 11 september, toen ik op een bankje bij de Rings Fountain in Boston zat.
Alles is met elkaar verbonden. De energie van de zeer tragische gebeurtenis rondom de Twin Towers op 11 september 2001 was afgelopen vrijdag nog steeds erg voelbaar. Vergeet niet dat er onlangs op 8 september duizenden passagiers gestrand waren op London Heathrow wegens technische turbulentie, waarvan de effecten de volgende dag nog doorwerkten. Daarnaast was er op 9 september ook nog eens een landelijke OV-staking in Nederland die roet in het eten gooide van de planning en van de vrijheid van veel mensen. Dat laatste wist ik zelf gelukkig te omzeilen door de avond ervoor in Hotel ibis budget Amsterdam Airport te verblijven, waar ik gebruik kon maken van de gratis shuttlebus naar Schiphol.
De vindingrijkheid en de timing waarmee bepaalde inzichten tot mij komen—ook onder omstandigheden die op het eerste oog ungunstig lijken (zoals de OV-staking)—vormen een krachtige combinatie waardoor ik mezelf en het leven inmiddels veel meer ben gaan omarmen. Erop durven vertrouwen was een lang proces, waarbij ik regelmatig eerder naar anderen luisterde dan naar mezelf. Ook als er een vorm van emotionele manipulatie aanwezig was, ongeacht of wij ons daar beiden wel of niet bewust van waren.
Vertrouwen in mezelf en in mijn eigenheid is iets wat ik ook jou voor jezelf gun. Jij bent uniek in jouw denken, doen en laten. Dat is niet raar, al zullen mensen dat misschien wel denken omdat ze de ander niet altijd goed (willen) begrijpen. Voorheen probeerde ik mezelf altijd duidelijk te maken, ook al voelde dat vaak als een strijd—alsof ik mezelf moest verantwoorden voor wie ik was om gezien te worden en het de ander comfortabel te maken.
Nu, jaren later en verrijkt met opgedane inzichten, innerlijk werk en een gezonde dosis zelfreflectie, ben ik op een punt gekomen waarop ik mijn eigenheid durf te omarmen. Dat uitte ik die vrijdagochtend op 11 september bij de Rings Fountain door zelf in de ring te lopen. Het leek wel een ritueel: stralen water die in een bepaald tempo en op verschillende hoogtes uit de grond kwamen, terwijl ik als een monnik tussen de stralen door rondliep. Ondertussen herhaalde ik een bepaalde uitspraak als een mantra richting mezelf en het universum. De exacte woorden weet ik niet meer, maar wel dat dat specifieke moment erg krachtig was. Een man die wat verderop langsliep zei nog iets, maar ik kon hem niet verstaan. Het voelde positief, al maakte dat niet meer uit—ook als het negatief had aangevoeld. Ik werd gezien op een moment waarop het voor mij niet meer uitmaakte wát een ander zag. Ik uitte mijn eigenheid en voelde alleen maar liefde en plezier; dat is wat écht telt.
Inmiddels zit ik in Café Pastel nadat ik ben uitgecheckt bij Hotel Raffles in Boston. Na een paar zonnige dagen valt er nu regen; een mooi weertje om de laatste zinnen van mijn eerste blog af te schrijven, waar ik vanochtend in de hotelkamer aan was begonnen. Zowel het schrijven als het weer waren wat mij betreft niet gepland. Toen ik laatst naar de weersvoorspelling keek, zou het vandaag namelijk óók zonnig zijn: het lijkt Nederland wel. Maar zoals ik eerder zei: alles is met elkaar verbonden.
Ook wij zijn verbonden wanneer je deze blog leest, dus bij deze nodig ik je uit om met mij mee te reizen via de website. Wellicht vind je onderweg een bepaalde afslag die je inslaat omwille van jouw eigen levensreis. Naast deze website zijn er ook andere routes om mij te volgen, namelijk Instagram en YouTube, beide onder de naam Thehermitsjourney99.
Until now: The road ahead is empty, and slowly I will unfold my story.
-
Boston, USA
13 september 2026
Reactie plaatsen
Reacties